هیچ اگر سایه  پذیرد ما همان سایه هیچیم

  بازم سلام  

امروز  به دنبال حس  جدیدی  دلم به نا کجا آباد سر زده است،بغض نا مردی در گلویم چنبره زده و اشکهایم در پی مسیر گونه پیدا می شوند....

باز هم دلم شور است....مثل همیشه...درست مثل قدیم...

راه رفتن روی ابرها نرم است ،اما سقوط هر لحظه ممکن ،بارها سقوط کردم و بارها دیگران باعث سقوط روح و احساسم شدند.

با دستهایم بال می زنم ولی پرواز را بلد نیستم ،هیچوقت بلد نبودم  یعنی هیچکس یادم نداد بال بزنم،فقط از سر دلسوزی مرا از زمین بلند کردن . گاهی وقتا هم با محبتهای الکی و حرفای بی خودی باعث شدن بیشتر به زمین بخورم  و حتا صدای شکستن  بالهای احساسم رو بشنوم،صدای خرد شدن  و ریز ریز شدن غرورم...خیلی وقتا با اینکه خودم بلد نیستم باعث شدم خیلی ها بال زدن و پریدن  یاد بگیرند.

دلم  حسابی پار ه پارست  از بسکه دادمش به این و اون به خاطر یه قطره محبت ،بارها بخشیدمش، یه دونست ،آخه هر آدمی یه دل که بیشتر نداره ولی بارها عین طفل یتیمی که به خاطر یه ذره محبت خودش رو به دامن هر کسی  می اندازه پی محبت اما بی خودی بود اشتباه کردم،هیچکس به فکر دیگری نیست  استفاده و لذت باید همراه باشه  هیچکس تو را تنها و به خاطر خودت نمی خواهد...

یادته اون وقتا با هم می گفتیم  باید  با هم باشیم تا نهایت زمانه تا باقی وجود تا انتهای عالم فانی که همه می روند عاشقانه بمانیم. می خواستیم از کران تا کران تا بلندای قله های سپید خوشبختی تا اوج آسمان با هان دستهایمان که حکم دو بال نازک را داشت پرواز کنیم ،با هم که بودیم خوشبخت بودیم ولی همیشه می گن جوری زندگی کن که بدبختی صداتو نشنوه. شاید انقدر صدای خنده های ما بلند بود که غول بدبدختی صدامونو شنید . قلبم مثل آتشکده ای متروک سرد و بی روح شده چرا وقت خوشبختی ما هم تمام شد منم مثل تو نفهمیدم.

انگاری خواب زده شدیم آدمهای بی احساسی شدیم که برای عشق هیچ اولویتی قائل نیستند .شدیم اسیر ذهن یا بهتر بگم شیفته و فریفته  زندگی .عشق ورزیدن شهامت می خواد  که همه ندارند.

چند سال از خاطره تلخ مشترکمون می گذره شاید بهتر باشه به بدبختی بی هم بودن خاتمه بدیم و دوباره مثل گذشته یک روح بشیم در دو بدن...

خیلی وقتا آدما تو زندگیشون کاری می کنن که بعد از انجامش پشیمون می شن...

گفتی می خوای بری، به کجا؟؟؟؟ رفتن دل می خواد داری؟؟؟؟گفتی که دیگه اینجا نمیای ولی امیدوارم که بیای.ایندفعه اگه خواستی جواب بدی ایمیلتو واسم بذار یا به ایمیلم جواب بده.

به همه سلام برسون...

من اونقدرها هم که  دیگران در موردم فکر می کنن بی احساس نیستم .بازم میگم یا علی مددی...

فقط سلام ...

می خوام جواب نامه بدم همیشه جواب نامه دادن واسم سخت بوده باید جواب نامه یه آشنا رو بدم که همونجوری که خودش گفته نمی تونم حدس بزنم کیه آخه خودش گفته من آی کیوم پایینه ولی شاید بتونم حدس بزنم کی هستی ولی اینجا...

واسم نوشتی یه زمان واست عزیز بودم ولی بعدا فهمیدی که منم یکی از اون نامردای عالمم.محض اطلاع بادبادک عرض می کنم گاهی وقتا زمانه بازیایی داره که باعث می شه آدما به نامردی کردن رو بیارن...

گفتی فکر نمی کردی که مرگ مامانم روی من یکی تاثیر بذاره  ولی گذاشت...خدا واسه هیچکس  نخواد خیلی سخته تحملش سنگ می خواد.

گفتی  تو مگه احساسم داری؟؟؟ نمیدونم بی احساس بودنو از اطرافم یاد گرفتم .فکرمی کنم اینطوری بهتر باشه...حال بابا و خواهرمو پرسیدی اونا خوبن به لطف اطرافیان...

راستی تو را با ما چه کار مگه نگفتی من خیلی پستم؟؟؟؟؟

چفدر خوبه آدم واسه یه ذره هم که شده خودش باشه و اون نقاب لعنتی رو از روی صورتش برداره و واسه خودش بگه،واسه خودش  دوست داشتنی باشه،دل من که از دستم شاکیه،می دونم چرا... ولی آدمیزاده دیگه یه دفعه متنفر میشه و یه دفعه دل می بازه. قانون نداره....

ولی تنها چیزی که خوب می دونم اینه که صبور بودن خیلی سخته ولی بهترین راه...

می گن واسه نوشتن باید احساس داشت ،تنهایی،عاشقی،خوشحالی،ناراحتی،غصه و ...

من الان نمی دونم چه احساسی دارم . از بیرون خوشحالم و مدام مجبورم بخندم تا به دیگران ثابت کنم بهترین شرایط رو دارم ولی از داخل غمگینم و ناراضی،به خاطر اینهمه غم که داره رو دلم سنگینی میکنه و هیچ سنگ صبوری ندارم،تنها کسی که منو هیچوقت تنها نمی ذاره خداست،خداست که تو بدترین شرایطم آدمو تنها نمیذاره.

این وسط گیر کردم،خوب فکر کنم اینا علائم دیوانگی خفیف باشه،بازم خدا رو شکر مال من خفیفه ،هر کس دیگه ای جای من بود  با این همه گرفتاری مبتلا به دیوانگی شدید می شد.وای که آدم گاهی چقدر احتیاج به محبت دارهاصلا من فکر می کنم ما بخاطر این که محبت ببینیم محبت می کنیم.اگه همه ما می دونستیم که چقدر می تونیم روی دیگران تاثیر گذار باشیموضع اینجوری نبود،مطمئنم که بهتر بود...

  ولی کجاست کسی که آدمو درک کنه و حرف آدمو بشنوه...

می دونی گاهی شنونده بودن آدم رو آزار می ده .حس رادیو بودن اصلا خوب نیست.فردا هم روز توست ولی من در غم امروزم که شاید عاشقانه تر می شد گذراند...

حقیقت چیز دیگری است که نه من فهمیدم نه تو...آخه اینجا یه مشکلی هست ،تو در دنیای خود غوطه وری و من در دنیای تو...

تو هم به خانواده ات سلام برسون

در هر حال منم به سبک خودم میگم  یا علی مددی...

چهارمین یلدای بی او بودن هم گذشت...

چهار یلداست که مادر رو کنارم ندارم.این یلدا هم بدون او در اشک و آه گذشت.انگار همین دیروز بود آخرین یلدایی که مادر داشتم...

خنده ها و محبت هایش رو هیچوقت از یاد نمی برم...

دی ماه برام یاد آور پرکشیدن مادره،اول زمستان هشتاد و سه روزی که مادرم پر کشید...

گاهی وقتا فکر میکنم چقدر زود از پیش ما رفت،مهرباني و لطافت مادر را بارها ياد کرده ام و ستوده ام، ولي من، لحظه هاي ناب خشم و قهر او را نيز مي ستايم؛ لحظاتي که پايم در راه مي لغزيد و سوي بيراهه مي رفتم؛ لحظاتي که دست به خطا مي بردم و از سر جهل راه عصيان پيش مي گرفتم. نه به کلام او دل مي سپردم و نه به نگاه زنهار زده اش وقعي مي نهادم. سر در جيب جهالت فرو کرده، راه خود مي رفتم و او چون کوهي سترگ، راه بر من مي بست. چون رودي خروشان مي خروشيد، آن گونه که خود را خردتر از آن مي ديدم که نافرماني کنم و چه زود پرده جهالتم دريده مي شد و چشم دلم گشوده، و مي ديدم که با آن خشم لبريز از مهرباني اش، چگونه راه مرا بر پرتگاه خطا بسته است و آن گاه، فروتنانه به سپاسش مي نشستم.

مادر فراموشت نمی کنم و همیشه دوست دارم ،یلدات مبارک....

قرار بود بیایی،نیامدی ای مرد

و این نیامدنت از زمانه سیرم کرد

تمام عمر نشستم  کنار این جاده

به این امید که شاید سوار این جاده

تبر به دوش بیاید به جنگ این بت ها

که دین خویش در آرد ز چنگ این بت ها

بیاید آنکه طلوع خجسته ای دارد

کسی که مادر پهلو شکسته ای دارد

دوباره تیز کند ذوالفقار مولا را

و قطعه قطعه کند ابن ملجمی ها را

و کوچه،کوچه بگردد مدینه را شاید

بیاورد همان قاتلان زهرا را

سوار باد شود سمت کربلا برود

که انتقام بگیرد دو دست سقّا را

به جسم مرده ی ما روح تازه ای بدمد

دوباره زنده کند با دمش مسیحا را

بهار را برهاند ز چنگ این پاییز

که غرق لاله نماید کویر دنیا را

بهار باش و فراری بده زمستان را

بیا و باز بیاور پیام باران را

بیا که بی تو تمام  جهان گرفتارند

و شاخه های درختان برایمان دارند

دوباره ندبه به پایان رسید و من تنها

نشسته ام به امید اجابتی آقا

چقدر گریه کنم ندبه های غربت را

و جمعه های غم انگیز  بی نهایت را

غروب جمعه رسید و نیامدی ای مرد

و این نیامدنت از زمانه سیرم کرد