چرا مرا نمي کشد خداي چشم هاي تو

ميان آب و آتشم براي چشم هاي تو

قسم به ساحت غزل دقيقه اي هزار بار

دلم عجيب مي کند هواي چشم هاي تو

چقدر با ستاره ها به لحن آب و آيينه

شبانه حرف مي زنم به جاي چشم هاي تو

از آن شبي که ديدمت همان يکي دو قرن پيش

نشسته ام کنار دل به پاي چشمهاي تو

سکوت گاه گاه تو مرا شکنجه مي دهد

خدا کند که بشنوم صداي چشم هاي تو

اگر که شرم مي کنم بگويمت که شاعرم

ولي تمام اين غزل فداي چشم هاي تو

عید بزرگ غدیر بر شما مبارک باد.

در پناه مولا علی(ع) پاینده باشید و شاد.

یک نفس ای پیک سحری

بر سر کويش کن گذري

گو که ز هجرش به فغانم به فغانم

اي که به عشقت زنده منم

گفتي از عشقت دم نزنم

من نتوانم نتوانم نتوانم

من غرق گناهم

تو عذر گناهي

روز و شبم را

تو چو مهري و چو ماهي

چه شود گر مرا رهاني ز سياهي

چون باده به جوشم

در جوش و خروشم

من سر زلفت به دو عالم نفروشم

همه شب بر ماه و پروين نگرم

مگر آيد رخسارت در نظرم

چه بگويم چه بگويم به که گويم اين راز

غمم اين بس که مرا کس نبود دمساز

میان اشک من چو گل وا شو. 

بر نگه سرد من به گرمي خورشيد

مي نگرد هر زمان دو چشم سياهت

تشنه اين چشمه ام چه سود خدا را

شبنم جان مرا نه تاب نگاهت.

جز گل خشکيده اي و برق نگاهي

از تو در اين گوشه يادگار ندارم

زان شب غمگين که از کنار تو رفتم

يک نفس از دست غم قرار ندارم.

اي گل زيبا بهاي هستي من بود

گر گل خشکيده اي ز کو ي تو بردم

گوشه تنها چه اشک ها که فشاندم

وان گل خشکيده را به به سينه فشردم.

آن گل خشکيده شرح حال دلم بود.

دل پر درد خويش با تو چه گويم؟

جز به تو از سوز عشق با که بنالم

جز ز تو درمان درد از که بجويم؟

من دگر آن نيستم به خويش مخوان

من گل خشکيده ام  به هيچ نيرزم

عشق فريبم دهد که مهر ببندم

مرگ نهيبم زند که عشق نورزم!

پاي اميد  دلم اگرچه شکسته است

دست تمناي جان هميشه دراز است.

تا نفسي مي کشم ز سينه پر درد

چشم خدابین من به روی تو باز است 

چه ساده دل و دينم به دست تو دادم .

بی آنكه ديده باشمت يا حتی ... شنيدنی در كار باشد .

بی انكه حتی ...

                   -   نمی دانم ! -

ماندم اين همه دوری و اين همه احساس

ماندم از كجای اين بی سو آمدی ...

ديگر هيچ نمی دانم!

جز اينكه

هر چه از دلم می خروشد و از نگاهم می تراود ... عشق است و عاطفه !!

آنچه آرام و بی صدا بذرش در دلم پاشيدی ...

می دانم .... می دانم .... می دانم كه می خندی به عاشقانه های من ...

             اما بخند !

                   بگذار سهم ساده من هم همين خنده های تو باشد ... !

چشم به راه تو میمونم با دلی پر از صداقت

اگه با اشکهای گرمم دل سنگ برام بسوزه

اگه جسم من بپوسه بعده دنیای دو روزه

اگه نقش قصه هاشی مه روی قله ها شی

بری و از من جدا شی اگه باشی یا نباشی

نه فقط عاشقت هستم مرحمی رو قلب خسته ام

این تویی که می پرستم سرسپرده تو هستم

اگه جای تو به این دل همه دنیا رو ببخشنند

میگذرم از هرچه دارم اگه باشی عاشق من

اگه زنجیره به پاهام اگه قفل و اگه صد بند

میرسم هر جا که هستی به تو و عشق تو سوگند

اگه باشی تاجی بر سر یا که از ذره ای کمتر

دل من داغ تو داره تا ابد تا روزه آخر

اگه با یک قلب تب دار بشم از عشق تو بیمار

یا وجود عاشقم را ببرم تا چوبه دار

اگه زندگیم فنا شه طعمه خشم خدا شه

یا که در حسرت عشقت روحم از بدن جدا شه

اگه قلبمو شکستی رفتی و از من گسستی

مهربون یا خودپرستی هر چه هستی هر که هستی

نه فقط عاشقت هستم مرحمی رو قلب خسته ام

این تویی که می پرستم تو بتی من  بت پرستم

چگونه سایه سیاه سر کشم،اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن تمام هستیم خراب می شود،شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد،مرا به دام می کشد

نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود

تو آمدی زدورها و دورها،زسرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی ،زعاج ها،زابرها،بلورها

مرا ببر امید دلنواز من،ببر به شعرهاو شورها

به راه پر ستاره می کشانیم،فراتر از ستاره ها می نشانیم

نگاه کن من از ستاره سوختم،لبالب از ستاره گان تب شدم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل،ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود بیش از این زمین ما،به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد،صدای توصدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجارسیده ام،به کهکشان به بیکران به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوج ها ،مرا بشوی با شراب موج ها

مرا بشوی با شراب موج ها،مرا بپیچ در حریر بوسه ها

مرا بخواه در شبان دیر پا،مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدامکن

نگاه کن که موم شب به راه ما،چگونه قطره قطره آب می شود

صراحی سیاه دیدگان من ،به لای لای گرم  تو

لبالب از شراب خواب می شود،به روی گاهواره های شعر من

نگاه کن تو می دمی و آفتاب می شود

دست از دلم بدار كه ديوانه ام هنوز

عمري به گرد شمع جمال تو گشته ام

آتش نخورده بر پر پروانه ام هنوز

در خانه اي كه دوست وصل تو يافتم

چون حلقه بسته بر در آن خانه ام هنوز

زين خانه رم مكن كه زآهووشان شهر

كس جز تو ره نجسته به كاشانه ام هنوز

اي دوست قصه اي زمحبت بگو كه من

طفلم به طبع و طالب افسانه ام هنوز

يه پاييزه ديگه هم داره تموم ميشه. مواظب دلتون باشيد

که هميشه بهاري باشه. مراقب لطافت روح مهربونتون و

 دردهاي نگفته سازتون باشيد.

يلدا اومد اين شب تلخ براي من و شيرين و به ياد ماندني

 براي همه.

يلداي امسال غم داره. هر سال يلدا همراه بود با فال

حافظ و انار سرخ و هندوانه شيرين و آجيل و حرفاي قشنگ

مامان و نصيحتاي دلنشين بابا.

امسال همه اينا هست ولي مامان نيست. مامان گلم که پارسال

دقيقا يک روز بعد از يلدا يعني روز اول زمستون ما رو

ترک کرد و پيش خدا رفت.

امسال يلدا با غصه و اشک و آه و خاطات تلخ و شيرين

گذشته همراهه.

اميدوارم هيچکس تو زندگس غم نبينه. و اميدوارم روح

مامان خوبم آرامش داشته باشه.

مامان قشنگم يلداو اولين سالگرد پر کشيدنت  مبارک.

عمرتون صد شب يلدا    دلتون قد يه دريا

توي اين شباي سرما    يادتون هميشه با ما

يلداتون مبارک.