هر جا كه سفر كردم،تو همسفرم بودي

وز هر طرفي رفتم،تو راهبرم بودي

 با هر كه سخن گفتم،پاسخ زتو بشنيدم

 بر هر كه نظر كردم،تو در نظرم بودي

 در خنده من چو گل،در كنج لبم خفتي

 در گريه من چون اشك،در چشم ترم بودي

 در صبگاه عشرت،همدوش تو مي رفتم

در شامگاه غربت،بالين سرم بودي

 آواز چو مي خواندم،سوز تو به سازم بود

 پرواز چو مي كردم،تو بال و پرم بودي

 هرگز دل من بر تو،يار دگري نگزيد

 گر خواست كه بگزيند،يار دگرم بودي

ببين چگونه مرا از خودم جدا کردند

غريبه ها که مرا با تو آشنا کردند

غريبه هاي عزيزي که از نهايت ذوق

مرا به مستي چشم تو مبتلا کردند

مرا به کوه نفس گير عاشقي بردند

 و از بلندترين قله اش رها کردند

هنوز چشم من از خواب صبح سنگين بود

که از ميان سياهي مرا صدا کردند

به پشت پنجره سبز و ساده اي بردند

 و پلک پنجره را رو به باغ وا کردند

به چشم من گل روي تو را نشان دادند

و در دلم هوس چيدنش بپا کردند

خلاصه، کاش به فردا نمي کشيد آن شب

 شبي که چشم مرا عاشق شما کردند

ديگر براي اينکه گريه نکنم هيچ بهانه اي ندارم گريه گاهي رمز تدبير اشتباهات است کاش چمدان

عشقمان را آنقدر سنگين نمي بستيم که وسط راه آنرا به زمين بياندازيم وراه را بدون آن ادامه بدهيم

زندگي بدون عشق اينقدرخاليست که بعضي مواقع حتي زودتر از سکوت مي شکند وتو اي کاش مرا مي

فهميدي حالا که مي روي قرارمان هيچ ولي بگو به چه بهانه ...

اي آمده از نور در لحظه ديدار

وقتي که مي خواهي موسيقي احساس

شاد و روان باشد

سهم تو از دنيا

يک آسمان باشد

با من مدارا کن

يک بار باز از نو

با من که تقديرم

خورده گره با تو.

من تو را باغ شقايق خواستم

من تو را چون لاله لايق خواستم

پشت دريا ساحل آرامش است

از خدا يک موج و قايق خواستم

چون ربود از من نگاهت اشک را

جاي آن يک چشم عاشق خواستم

من به بازي زمان بازنده ام

مکث در چرخ دقايق خواستم.

سلام همراهان خوب من.

امیدوارم فردا روز قشنگ و شیرینی رو سپری کنید.

سبز باشید. عاشق باشید. پاینده باشید...

ولنتاین مبارک

دو کبوتر بودند

هر دو هم لانه ی هم

هردو هم خانه ی هم

پر گشودند به صحرای بزرگ

شاد تا دامن دشت

لحظه ای چند گذشت

نغمه خواندند

روی هر شاخه نشستند

پریدند به شوق

نوک منقار به هم مالیدند

ناگه از سینه ی کوه

بانک تیری به هر دشت نشست

دو کبوتر با هم

بال در بال به خون غلتیدند

پر شکسته به هم مالیدند

لحظه ی آخر دیدار رسید

دیده در دیده ی هم یک صدا نالیدند

دو کبوتر غم خود را به نگاهی با هم

به وداعی گفتند

لحظه ای تلخ گذشت

هر دو در خون خفتند

ناگهان نغمه گوی

ناله برآوردند به کوه

ناله ای پر از اندوه

ای خدا لحظه ی شادی چه کم است

زندگی دشت غم است

چه توان کرد در این شهر غریب

غم و شادی با هم است

اشک من می گوید:

قصه من همراه غم است

غم من کشت مرا

ای خدا لحظه ی شادی چه کم است.

برف... برف... برف...

رها٬ سبک٬ آرام

دنبال چه هستند؟ به چه می اندیشند؟

رقص کنان٬ چرخ زنان

از اوج عزیمت کردند٬ بی هیچ غرور

رها٬ سبک٬ آرام

برفها قاصد دنیای ملائک هستند

وپیام آور گویای طبیعت

با من و مردم دیگر

سخن از عالم بالا دارند

حرفهایی گرم، پر انرژی، با شور

حرفهایی چون برف سفید

حرفهایی پاک

از عشق، از هجران، از صبر...

آنها میگوند:

پیمودن این راه دراز

از معشوق... تا معشوق

با سقوطی آرام... و صعودی آرام

دیدن اشک غریبانه به روی گونه

و به زیر پاهای بی خبران آب شدن...

و دوباره پرواز

تا اوج

این چنین است که عاشق، شود لایق معشوق

این چنین باید بود.

اما من

«همه را می­شنوم، می­بینم»

و از اینهمه آواز و نوا

بی تو

سردی و تنهایی سهم من است...

و با تو

تا اوج تو را خواهم برد...

 توی ساحل روی شنها قایقی به گل نشسته

یکی با چشمای گریون گوشه ای تنها نشسته

نگاه پر اضطرابش به افق به بینهایت

ساکته اما تو قلبش داره یک دنیا شکایت

توچشاش حلقه اشکه

توی قلبش غم دنیا

منتظر به راه یاره

تا بیاد امروز و فردا

باورش نمیشه عشق و همه دنیاش زیر آبه

تنها مونده توی ساحل زندگی براش عذابه

خاطرات لب دریا دیگه از یادش نمیره

همه دنیاش زیر آبو خودش هم به غم اسیره

دست بیرحم زمونه عشقشو برده به دریا

حالا از خودش می پرسه میادش آیا و آیا ؟؟

عاشقی که تنها باشه توی دنیا نمی مونه