همدلان سلام ...

يک سال با تمام فراز و فرود آن _ گاه  خوش و گاه نا خوش _ سر انجام سپري شد و سال نو

جامه ابريشمين نرم و تازه بهار  را در بر کرده  و زيبايي ها و شکوهمندي خدا را از گونه اي

ديگر به نمايش خواهد گذاشت. اميدوارم سال نو براي همه تان سالي پر از نکوئي و  شادي و

خرمي باشد همراه با سلامتي و سرفرازي و سرور و سعادت و برکت.

نوروز  بر همه تان خوش و ايام به کامتان باد.

يک سال از عبور سپيد زمان گذشت

يک عمر بر جوانه زرد خزان گذشت

اکنون بهار با نفس گرم باد و بيد

از خانه و خيال و خيابانمان گذشت

انجير پير باغچه امشب نفس کشيد

يعني که برف و شدت سرما از آن گذشت

تنگ بلور ماهي سرخ آمدم به ياد

وقتي که سال نو ز حصار مکان گذشت

سنبل اگر به سفره ما مي زند لبي

از عشق تازه ايست که بر باغبان گذشت

حالا بيا به ديدن ما اي رفيق!حال

تا عيد بر درست و غم از آستان گذشت

حالا که سبزه بر قدم دوست مي کشند

حالا بيا که صحبت ما بر زبان گذشت

يک لحظه بود دولت زرين آفتاب

روزي به ما رسيد و شبي از آسمان گذشت

ايران وعيد را  به رفاقت رسيده ايم

آن را به جان خريدم و اين مهربان گذشت.

از آن لحظه که گِل مرا آفريدي

از آن لحظه کز روح خود بر تن من دميدي

از آن لحظه که قدسيان بر مَنِ گِل سجودي

و درهاي جنت به رويم گشودي

خطا کردم و ميوه چيدم

و از اين خطا من چه ديدم

شدم آدم و بر زمين آمدم من

شدم عاشق و روي کين آمدم من

همان لحظه قابيل قاتل شدم من

همان لحظه انسان کاهل شدم من

همان لحظه هابيل را کفن کردم

همان لحظه انسانيت را دفن کردم

همان لحظه دنيا پر از کفر و کين شد

همان لحظه شيطان به روي زمين شد

از آن لحظه انسان حيوان شدم من

و بازيچه ي  دست شيطان شدم من

الهي مرا باز هم کن هدايت

مرا دور کن از خطا و جنايت

بشنو اينک يک نصيحت ساحره

چشمهايت را بگير از پنجره

چشم تو باشد بناي صد گناه

رهگذر از چشمِ تو ماند به راه

چشم تو جادوگر پير و جوان

چشم تو زندان چشمان جهان

چشم تو از رنگ شب مشکين تر است

اشک چشمت از عسل شيرين تر است

بَس نمودند التماس ساحره

التماس از چشم او شد خاطره

آري اينک چشم هاي ساحره

مي رود بيرون ز قابِ پنجره

جاي آن چشمان آبي آمده

گوييا ياقوت نابي آمده

ساحره که چشم هايش دشنه بود

خود بر این چشمان آبی تشنه بود...

جور و جفاي مردمان

قامت ما خميده کرد

واي بر آن کسي که خون

بر من و نور ديده کرد

جان مرا به لب رساند

ظلم زمين و آسمان

روز مرا به شب رساند

عقربه تلخ زمان

من به زمين و آسمان

پنجه ي زجه مي زنم

پيش خداي مهربان

سنگ به سينه مي زنم

بوسه به درگهش زنم

دست به دامنش برم

شاکي شرمگينم و

شکوه ز عالمش برم

هان که خداي مهربان

آدميان به هر زبان

بين تمام عاشقان

کرده جدايي و فغان

يا رب ذوالجلال ما

نيست دگر مجال ما

مرغ دلش غمزده کن

هر که کند ملال ما.

- خردمند به کار خويش تکيه ميکند و نادان به آرزوي خويش . (مولایم علی علیه السلام )

-چنان باش که به همه بتواني بگوئي چون من باش ! ( کانت )

- اشتباه را محکوم کن نه آنکه اشتباه از او سر زده . ( شکسپير )

 - حرمت اعتبار خود را هرگز در ميدان مقايسه خويش باديگران مشکن . ( نانسي)

- بهترين انتقام فراموشي و بخشش است . ( ديل کارنگي )

 - اشکهاي ديگران را به نگاههاي پراز شادي نمودن بهترين خوشبختي است . (بودا)

  - اگر به جايي رسيدي فراموش نکن از کجا شروع کردی

همه دوست دارند چشمهايشان را بگشايند و آنچه دوست دارند ببينند و در اين حسرت، اندوهگينند اما

 من نه هر لحظه، که  چشمهايم را به روي تمام دنيا مي بندم تو را ميبينم به شادي حضور هميشگي

 ات در تک تک سلولهاي روح و جسمم دنيا را از چشم تو، نگاه ميکنم و همه چيز دلپذير ميشود دنيا را

 آنطور که هست مي پذيرم و مي بينم زيرا تو با مني يگانه ام

گوش کن جاده صدا مي زند از دور قدم هاي ترا چشم تو زينت تاريکي نيست پلک ها را بتکان کفش به

پاکن و بيا و بيا تا جايي که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد و زماني روي کلوخي بنشيند با تو و خراميده

شب اندام ترا مثل يک قطره آواز به خود جذب کند پارسايي است در آنجا که ترا خواهد گفت «بهترين چيز

رسيدن به نگاهي ست که از حادثه ي عشق تر است»

 زير اين گنبد نيلي زير اين چرخ كبود توي يه صحراي دور يه برج پير و كهنه بود يه روزي زير هجوم وحشي

بارون و باد از افق كبوتري تا برج كهنه پر گشود برج تنها سرپناه خستگي شد مهربونيش مرهم

شكستگي شد اما اين حادثه برج و كبوتر قصه فاجعه دلبستگي شد اول فصه مونو تو مي