ما دو تن مغرور
 هر دو از هم دور
 واي در من تاب دوري نيتس
 اي خيالت خاطر من را نوازشبار
بيش از اين در من صبوري نيست
 بي تو من تنهاي تنهايم
من به ديدار تو مي آيم
 

    نامدي !  در رفتنت تنهاترين

    تا به کي در هجر تو جز غم نبينم؟

    تا کجا بايد به دنبالت بيايم ؟

    تا کجا در خلوت راهت نشينم؟

    هر کجا هستي دعاي من به راهت

    جان فدا در دوريت شد دوريت را من نبينم.

بنام او که با تقديم شمس به فرياد مولانا رسيد.

ياران ديرين  و همدلان صميمي ام

سلام

يک سال پيش درست در چنين روزي خسته از نامرادي هاي دنياي فاني زماني که ياءس و نا اميدي تمام زندگي ام رو پر کرده بود. به دنياي شيرين و صميمي شما پا گذاشتم.

زماني که فکر مي کردم دنيا به انتها رسيده و ديگه هيچکس نيست که من بتونم بهش تکيه کنم. کسي نيست که بتونم باهاش صحبت کنم و زخم هاي قلب و روح نا اميدم رو  مرحم بذارم.

 شريک شدن  غم ها و شادي هام با شما عزيزان باعث شد تا ديدم نسبت به زندگي عوض بشه و شريک شدن در غم ها و شادي هاي شما باعث تا بفهمم که فقط من نيستم که نامردي رو تجربه کردم. فقط من نيستم که غم از دست دادن عزيزترين موجود دنيا يعني مادر  رو تجربه کردم. فقط من نيستم که رنج تنها بودن رو حس کردم.

اينک که بر بام  کلبه دلم  شقايق هاي سرخ روئيده  با دستهاي استواري آن را چيده و همراه با نسيمي دلنواز آن را به شما همراهان صميمي ام  هديه مي کنم.

از همه شما عزيزان که اين يک سال من رو با نظرات وپيشنهادات و  همدردي هاي صميمانه خود تنها نگذاشتيد نهايت تشکر را دارم.

 از دختر خاله مهربانم غزل عزيزم که هيچوقت تنهام نميذاره و هميشه بهترين لحظاتم رو با او سپري مي کنم و صميمانه مي گم که واقعا دوستش دارم.

 از  بسيم عزيزم که دوستش دارم  و هيچوقت مهرش از دلم نخواهد رفت.

از مهدي اسماعيلي عزيز که همواره مرا مديون محبت هاي بي دريغ خودش کرده.عاشق بي احساس(سرگردان) که اميدوارم از سرگرداني نجات پيدا کنه. ابوذرنصر  (درويش) مهربان . سياوش اوستا داداش گلم(کلبه اي به اندازه ما دو تن) که هيچوقت نمي تونم محبت هاش رو فراموش کنم. . اميد( به چه خوش مي آيد اينجا بوي غم)عزيز که هميشه منو ياد مي کنه .عليرضا حسين زاده که اميدوارم هر چه زودتر پري قصه هاشو پيدا کنه. .  جلال(هومن). و  نويد مهربان (مجنون) که خدايش رحمت کند.و ما چند ماهه که بدون نويد روزگار مي گذرانيم. و از غم از دست دادنش مويه مي کنيم.

 نهايت تشکر رو دارم به خاطر تمام خوبي هايشان.

 واز همه دوستاني که اسمشون رو از قلم انداختم عذر خواهي ميکنم . قصور من رو ببخشيد.

غزلي از پير مراد خواجه حافظ شيرازي که هميشه  مرحمي براي دردهاي همه است را پيشکش مي کنم به وجود سبز شما ياران .

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود                   هرگز از ياد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سر گشته خيال دهنت                       بجفاي فلک و غصه دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پيوند                    تا ابد سر نکشد وز سر پيمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکين منست                 برود از دل من وز دل من آن نرود

آنچنان مهر توام در دل و جان جاي گرفت              که اگر سر برود از دل و از جان نرود

گر رود از پي خوبان دل من معذور است                درد دارد چه کند کز پي درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان

دل بخوبان ندهد وز پي ايشان نرود

ايام به کامتان سبز باشيد و پاينده

 امشب به لوح خاطر مغشوشم                               يادي از آن گذشته ي دور آيد 
  از قصه هاي دايه به ياد من                                  افسانه يي ز سنگ صبور آيد 
  

  زان دختري كه قصه ي ناكامي                             بر سنگ سخت تيره فرو مي خواند
  ياران دل سياه ، كم از سنگند                                زين رو فسانه ،‌ در بر او مي خواند

  ليكن مرا چو دختر پندارم                                     هم صحبتي و سنگ صبوري نيست
  سنگ صبور پيشكش دوران                                  سنگ سياه خانه ي گوري نيست

  ياري چه چشم دارم از اين ياران ؟                          كاينان هزار صورت و صد رنگند
  در روي من به ياوريم كوشند                                  پنهان ز من ،‌ به خصم هماهنگند 
 

  اشكم ز ديده رفت و نمي دانم                                   كاين اشك ها نثار كه م يبايد
 وين نيمه جان خسته ز ناكامي                                   بر لب به انتظار كه مي بايد