پس آدم _ابوالبشر _ به پيرامون خويش نظاره کرد* و بر زمين عريان نظاره کرد* و به آفتاب که رو در مي پوشيد نظاره کرد* و در اين هنگام،بادهاي سرد بر خاک برهنه مي جنبيد* و سايه ها همه جا بر خاک مي جنبيد*و هر چيز ديدني به هياءت سايه يي در آمده در سايه اي عظيم مي خليد*و روح تاريکي بر قالب خاک منتشر بود*و هر چيز بسودني دستمايه وهمي ديگر گونه بود*و آدم ، ابوالبشر به جفت خويش در نگريست* و او در چشم هاي جفت خويش نظر کرد که در آن ترس و سايه بود*و در خاموشي در او نظر کرد*و تاريکي در جان او نشست*

و اين نخستين بار بود،بر زمين و در همه ي آسمان ، که گفتني سخني ناگفته ماند*

پس چون هابيل به قفاي خويش نظر کرد قابيل را بديد*و او را چون رعد آسمان ها خروشان يافت*و او را چون رودخانه ها پيچان يافت*و برادر خونش را بسان سنگ کوه سرد و سخت يافت*و او را دريافت *و او را با بد انديشي همراه يافت ،چون ماده ميشي که نوزادش در قفاي اوست*و او را چون مرغان نخجير با چنگال گشوده ديد*و برادر خونش را به خون خويش آزمند يافت*و هابيل در برادر خويش نظر کرد*و در چشم هاي او شگفتي و ناباوري بود*و در خاموشي به جانب قابيل نظر کرد*و در آيينه ي مهتاب در جانش با شاخه ي نازک رگ هايش شکست*

و اين خود نخستين بار نبود ،بر زمين و در همه ي زمين،که گفتني سخني بر لبي ناگفته مي ماند*

و از آن پس بسيارها گفتني هست که ناگفته مي ماند*چون  ما _تو و من _  به هنگام ديدار نخستين *که نگاه ما و از آن پس به هم در ايستاد و گفتني ها به خاموشي در نشست *و از آن پس چه بسيار گفتني هست که ناگفته مي ماند بر لب آدميان*بدان هنگام که کبوتر آشتي بر بام ايشان مي نشيند*به هنگام وداع و _ از آن بيش _ بدان هنگام که باز مي گردند تا با قفاي خويش در نگرند…*

و از آن پس ، گفتني ها ، تا ناگفته ها بماند انگيزه هاي بسيار يافت*

بي شکوه و غريب و رهگذرند

يادهاي دگر ، چو برق و چو باد

ياد تو پرشکوه و جاويد است

و آشناي قديم دل، اما

اي دريغ!اي دريغ! اي فرياد!

با دل من چه مي تواند کرد

يادت؟ اي ياد من ز دل برده!

من گرفتم لطيف ، چون شبنم،

هم درخشان، و پاک، چون باران،

چه کنند  اين دو ، اي بهشت جوان!

با يکي برگ پير و پژمرده؟

غم ازدرون مرا متلاشي كرد
 كاهيده قطره قطره تنم در زلال اشك
 من پيشرفت كاهش جان را درون دل
 احساس مي كنم
احساس مي كنم كه تو بخشيده اي به من
اين پرشكوه جوشش پر شوكت غرر
 در من نه انتظار و نه اميدي
 اميد بازگشت تو ؟
 بي حاصل
من از تو بي نيازتر از مردگان گور
 ديگر به من مبخش
 احساس دوست داشتن جاودانه را
با سكر بي خيالي
اعصاب خويش را
 تخدير مي كنم
 من قامت بلند تو را در قصيده اي
با نقش قلب سنگ تصوير مي كنم