محمد به مرز چهل سالگی رسیده بود.او هر ساله سه ماه رجب و شعبان و رمضان را در غار حراء به عبادت می گذرانید.ـ آن شب، شب بیست و هفتم رجب بود. محمد غرق دراندیشه بود كه ناگهان صدایی گیرا و گرم درغار پیچید:بخوان!ـ محمد درهراسی به اطراف نگریست! صدا دوباره گفت:‌بخوان!ـ این بار محمد بابیم و تردید گفت: من خواندن نمی دانم.صدا پاسخ داد:ـ بخوان به نام پروردگارت كه بیافرید، آدمی را از لخته خونی آفرید، بخوان و پروردگار تو را ارجمندترین است، همو كه با قلم آموخت، و به آدمی آنچه را كه نمی دانست بیاموخت.و او هر چه را كه فرشته وحی خوانده بود باز خواند.

بعثت رسول عشق و ایمان. نیکی و عرفان. حضرت محمد مصطفی( ص) بر شما تهنیت باد. امید است در سایه خداوند متعال و فرستاده اش محمد امین سبز باشید و پایدار. ایام به کام....

اشک چشمم اثري در دل ِ جانانه نکرد

 آخر اين سيل، رهي باز در آن خانه نکر

د آنچنان کرد به جان، آتش ِ سوداي غمت

کاتش شمع، ببال و پر پروانه نکرد

 مست و آسيمه سر، از خانه برون آمد و هيچ

رحم بر حال ِ دل ِ عاشق ديوانه نکرد

 جز غم ِ خانه بر انداز تو اي گنج مراد

 غم عشق دگري، در دل ِ ما خانه نکرد

 گردش ِ چشم سيه مست تو را، هر کس ديد

 نظري بر مي و بر گردش پيمانه نکرد

دوش واعظ سخن از روضه ي رضوان مي گفت:

خرّم آنکس که چو من، گوش به افسانه نکرد ...

کسی مثل هیچکس

من همانم که همچون هيچکس در تنهايي کساني قدم ميگذارم و آنها را در آيينه ي بي کسي و در تابلوي رسوايي نشان همگان مي دهم.

 من همانم که بي نشان در بي کسي همگان به دنبال کسي مي گردم که هيچ بودنم را به يکتايي تبديل کند .

پس مرا ياري ده که با درد بي کسي بسازم و يا رستگارم کن تا تو را که همچون من مثل هيچکسي بيابم تا با هم به مرز يکتايي رسيم و در يک قدمي پايان به سرآغاز آغاز برسيم...

بمون که شب سایه زده
حال دلم خیلی بده
تو این سکوت کهنه گی
بودن تو یه نعمته
بمون که بی تو عشق من
میمیره سرنوشت من
جهنمه غیبت تو
بیا بمون بهشت من
بمون نزار که آه من
بگیردامن تو رو
ببین چِقَد دوسِت دارم
به خاطر دلم نرو
اگه بری عشق تو رو
تو کوچه ها جار می زنم
می شینمو اشک می ریزم
تو گریه گیتار می زنم
می خونم از رفتن تو
اینجوری دلبستن تو
بگو چه جور حالی کنم
به این دلم رفتن تو
می خونم از برگ خزون
بهت می گم نا مهربون
عاشقی اینجور نمی شه
واسم نذاشتی یک نشون
می خونم از گلای یاس
بهت می گم با التماس
اگر چه خوب اگر چه بد
با بد و خوب من بساز

طبع من چون باران

                   در به در چون يک عشق روز و شب مي گردم

                   با خبر از همه کس

                   بي خبر از دل خويش

                   دل سراسر شور است

                              دل سراسر عاشق

                                   دل سراسر با تو

يک سبد خاطره را ...

          پر پرواز من و تو تا اوج

                             يک صميميت زيباست

هديه اس از يک دوست

يا سلامي که تو با يک لبخند

گفته بودي که رسانند به من

هوس قمري عاشق بتماشاي غروب

بارش بي خبر يک احساس

و نگاه گذران تو بر اين غمزده ها

زندگي در اين جاست

زندگي در پر يک پک پروانه

زندگي اشک تو در حسرت يک خاطره است

زندگي پاک ترين لحظه يک تنهايي

زندگي بارش باران و اميد

زندگي بوسه يک عاشق دلباخته بر معشوق است

زندگي تکيه کلامي است سراسر احساس

                               که تو از مهر و وفا

                               هديه دادي به غريبي تنها

در عجب فکر من اين تفسير است

که تو را دريابم

من لبانم به ندائي مستند

                   قطره اشک من اط صبح سخن مي گويد

در سفر نامه من مرگ

سراسر خواب است          

عشق هر صبح سلامي به صبا مي خواند

باد در دفتر من خانه تکاني دارد

باوفاتر ز قلم هيچ نديدم به سفر

بي تمنا مي نگارد

                   همه مستي را

بلبل از شوق به من کرد سلام

خنده اي بر لب من

پاسخي بود به احساس

                   تو اي زيبا روي

سفري با تو بخواب

من نخوابم به تماشاي غروب

من به باران شب عشق

                   آن چنان دل بستم

          که در آن وقت ندانم به کجا خواهم رفت.

***

آشنايي پشت سر راه مرا مي آيد

                             من تنم مي لرزد از ديدين

                                                          يک لحظه او

عاشقم

                   عاشق يک دانه برف

          عاشق پر زدن از شوق و سرور

عاشق يک غم دلگير

که من مي دانم چه پيامي است

                   ز فرداي تو مست ز خويش

شاهد من همه جا ...

شاهر من همه جا يک راز است

راز من پاک ترين حادثه زندگي است

سخن از پنجره اي معنا دار

سخن از روز و شبي بي معنا

                   پاره از اوقات من به شب مي نگرم

راه اين خواب دلان

چون شبي تاريک است

گرچه شب در نظرم روشن و بي پايان است

تو که از خويشنت نداري خبري

                             تا فلک راه نهان خواهي رفت

از گل باغ حقيقت تو بپرس

به تو او خواهد گفت

                   که خطا خواهي رفت

                   من تو را خواهم خواند

                   هر کجا خواهم بود

                   هر کجا باشم من

با دل کوچک خود

                   نغمه اي خواهم خواند

و تو را خواهم گفت

و تو را خواهم ديد

خسته از راه و سفر

                   سبزه اي خواهم يافت

مي نشينم به کنارش که سراسر سبزه است

    گوش مس دهم به آوازهاي غريبانه

                                                تنهاترين پرنده باغ

درازکشان به آسمان مي نگرم

                             من چه تنهايم

                                      چه تنها

ناگهان چشم من از دور و برم حيران شد

                                      سبزه و باد و چمن   

                                      آسمان ابر سفيد شايدم يک باران

خوش ترين نغمه يک تنهايي

                             با درختان قد آراسته ي سبز و قشنگ

                     عشق و  احساسا و وفاداري يک سايه به من

                                      من چه گرمم از تو اي آفتاب

                                                تو خواهي رفت و شب

                                                          حکايتي است ديگر.

                                      من با خدا

                                                به خدا